MY CHAROITE_____♥

เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการห้องเรียนจำลอง โรงเรียนลูกบาศก์ 

------------------------------------



10.01

 

"ขอบคุณนะคะ"

 

ฉันรับใบแจ้งกำหนดการสอบสัมภาษณ์แล้วเดินออกจากห้องธุรการ โจทย์แปลกๆ... ฉันอ่านแล้วอ่านอีกเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้อ่านผิด

 

สอบสัมภาษณ์ ให้นักเรียนใหม่เป็นฝ่ายสัมภาษณ์

 

แปลกนะ... ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีอย่างนี้ด้วย

 

ฉันประหม่าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ การเข้าไปชวนคุยคนที่ไม่รู้จักถึงสี่คนมันหนักเอาการอยู่นะ ยิ่งไม่รู้ด้วยว่าจะโดนมองด้วยสายตาแบบไหน อีกฝ่ายเป็นคนยังไง อย่างไรก็ตาม ฉันก็คิดในแง่ดีไว้ก่อน ฉันมาสัมภาษณ์ ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย กลัวทำไม

 

ความคิดนี้ทำให้ฉันโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย ฉันกวาดสายตาไปรอบๆจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครให้สัมภาษณ์แถวนี้ จึงเลี้ยวขวา เดินไปตามถนนในโรงเรียน ตามหาคนที่ฉันจะไปสัมภาษณ์

 

.

.

.

 

10.14

 

ความประหม่าในตอนแรกหายไปหมดสิ้น

 

หลังจากที่เดินกลางแดดเปรี้ยงๆมาคนเดียวประมาณ 50 เมตร  ฉันเข้าใจเป็นอย่างดีเลยว่าทำไมถึงไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย ร้อนซะปานนี้ ทำเอาฉันลืมความตื่นเต้นตอนแรกไปเสียเกือบหมด

 

จะว่าไปมันก็ความผิดของฉันเองนั่นแหละที่มารับโจทย์ที่โรงเรียนสาย ตอนนี้ดวงอาทิตย์ก็ยิ่งขึ้นสูงเข้าไปทุกที

 

หืม...

 

ฉันอ่านป้ายสีน้ำตาลแผ่นใหญ่ที่อยู่ทางขวา สวนพฤกษศาสตร์... อา... นี่แหละ

 

ประหนึ่งคนหลงทะเลทรายเจอโอเอซิส ฉันจ้ำเข้าไปข้างในทันที สัมภาษณ์เอาไว้ก่อนนะ ขอพักก่อน

 

สีเขียวของต้นไม้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก ฉันมองไปรอบๆและสังเกตเห็นว่ามีคนอยู่ในนี้เหมือนกัน

 

"เขา" กำลังทำอะไรประหลาดๆอยู่ หยิบขวดน้ำขึ้นมา บิดฝาออก และ... ราดน้ำใส่หัว ?

 

ท่าทางจะร้อนมาก...

 

แล้วฉันก็สังเกตว่าบนเสื้อนักเรียนของเขามีเข็มกลัดตราโรงเรียนติดอยู่... มีเข็มกลัดติด = รุ่นพี่

 

ดีจริงที่เข้ามาในนี้ ฉันสัมภาษณ์คนนี้แหละ

 

แต่พอคิดว่าจะสัมภาษณ์ อาการตื่นเต้นก็กลับมาอีกแล้วสิ

 

ท่าทางพี่เค้าจะรู้ตัวว่าไม่ได้อยู่คนเดียว ใบหน้านั้นหันมาทางฉันที่ยืนเฉยอยู่ ฉันไม่รู้จะทำยังไงเลยยืนนิ่ง เริ่มกังวลว่าจะเสียมารยาทหรือเปล่าที่อยู่ๆก็มายืนจ้องแบบนี้ แต่พี่เขาแค่ยิ้มให้อย่างเป็นมิตรเท่านั้น

 

ฉันโล่งอกและยิ้มตอบ ยิ้มให้กันก็ถือเป็นการทักทายในระดับหนึ่งแล้ว เอาจริงๆแล้วไม่ตื่นเต้นมากอย่างที่คิดแฮะ ฉันชอบรอยยิ้มของพี่เขาจังเลย ดูซื่อๆ ไม่ได้ยิ้มมุมปากหรือเหยียดยิ้ม

 

"สวัสดีค่ะ หนูชื่อเมธปิยา ชื่อเล่นเม่ย ขอสัมภาษณ์หน่อยนะคะ"

 

"ครับ"

 

"พี่ชื่ออะไรเหรอคะ"

 

"ภูมิครับ ภูมิ วสันตนิรันดร์"

 

ภูมิ วสันตนิรันดร์... ฉันรีบจำชื่อนี้ ขณะที่สมองก็พยายามหาประโยคมาพูดต่อ แต่เพราะไม่ได้เตรียมมาก่อนเลยนึกไม่ออก

 

พอนึกไม่ออกและพยายามคิด ฉันรู้สึกว่าตัวเองเริ่มลนลาน ไม่มีอะไรผุดขึ้นมาในหัวสักอย่าง

 

ความเงียบเริ่มโรยตัว ฉันพยายามเค้นหาคำพูด แต่เหมือนยิ่งลนทำให้ยิ่งไม่มีสมาธิ นึกไม่ออกจริงๆว่าจะพูดอะไร

 

ฉันกำมือแน่น

 

"แล้วน้องจะเข้าสายไหนเหรอ"

 

พี่ภูมิเป็นฝ่ายถามฉันก่อนบ้าง ช่วยฉันที่กำลังอับจนคำพูดได้พอดี ฉันตอบไปอย่างแทบไม่ต้องคิด

 

"วิทย์-คณิตค่ะ"

 

"พี่ก็เรียนสายนี้เหมือนกัน มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ"

 

ฉันยิ้มอีกครั้ง รับรู้ถึงความหวังดีของอีกฝ่าย ค่อยๆคลายมือที่กำไว้ จากนั้นคำพูดก็เริ่มไหลออกมาจากปากอย่างเป็นธรรมชาติ

 

"ขอบคุณนะคะ เอ้อ เมื่อกี๊พี่เอาน้ำราดหัวทำไมเหรอคะ"

 

"พี่ชอบเวลาตัวเปียกๆแบบนี้แหละครับ เย็นสดชื่นดี ยิ่งวันนี้อากาศร้อนมากเลย"

 

"ใช่ค่ะ วันนี้ร้อนสุดๆ เวลาเข้าแถวคงจะยิ่งร้อนน่าดู"

 

ฉันมองไปยังสนามฟุตบอลที่เป็นพื้นที่โล่งกว้าง วันไหนแดดจัดๆแล้วต้องเข้าแถวไม่อยากจะคิด

 

"ตรงนั้นจริงๆก็ไม่ร้อนมากนะ มีสระน้ำอยู่ด้วย"

 

เอ นั่นสิ ลืมสังเกตไปได้ไงเนี่ย

 

"ค่ะ พี่คะ แล้วโรงเรียนนี้มีนักเรียนกี่คนเหรอคะ"

 

"สี่สิบแปดครับ"

 

"ขอบคุณค่ะ..."

 

พอจบเรื่องอากาศร้อนแล้วก็เลยไม่รู้จะถามอะไรต่อ ถามเรื่องจำนวนนักเรียนก็จบลงเร็วเหลือเกิน

 

รู้สึกว่ากำลังหมดเรื่องพูดอีกแล้วสิ

 

ฉันพยายามหาคำพูด... อาการตื่นเต้นที่ลดลงไปกว่าครึ่งทำให้มีสมาธิมากขึ้น ลนลานน้อยลง

 

แต่ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าจะพูดอะไร

 

"ทำไมถึงอยากเข้าเรียนที่นี่เหรอ"

 

พี่ภูมิเป็นฝ่ายเริ่มถามอีกครั้ง ฉันนึกโทษตัวเองในใจว่าต้องเตรียมตัวมาให้ดีกว่านี้ซะแล้ว มาสัมภาษณ์ดันเป็นฝ่ายรอให้คนอืนมาสัมภาษณ์ก่อนซะนี่

 

"บ้านอยู่แถวนี้ค่ะ โรงเรียนเก่าอยู่ไกลไปไม่ไหว พ่อพามาดูโรงเรียนแล้วก็ชอบด้วย"

 

"อื้อ พี่ก็ชอบโรงเรียนนี้นะ"

 

"ค่ะ แล้ว... เวลาเรียนเรียนหนักมากมั้ยคะ"

 

"ไม่ถึงกับหนักมากนะ พี่ว่าขึ้นอยู่กับเราด้วย บางวิชาที่พี่ไม่ถนัดก็คิดว่ายาก... แต่เพื่อนบางคนก็เรียนได้สบายๆนะ แล้วก็ต้องขยันด้วย"

 

"ค่ะ... ได้ยินแบบนี้แล้วก็โล่งหน่อย"

 

ฉันยิ้มโล่งใจตามความรู้สึกจริงๆ บทสนทนาจบลงอีกครั้ง ฉันนึกในใจ อืม... สัมภาษณ์แค่นี้พอรึยังนะ

พอแล้วล่ะมั้ง... ถามไปหลายเรื่องอยู่ จริงๆครึ่งหนึ่งก็พี่เขาถามแหละ

 

"พี่ภูมิคะ หนูสัมภาษณ์แค่นี้แหละค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"

 

"ไม่เป็นไรครับ ก็ขอให้สอบติดนะ"

 

"ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ"

 

ฉันยิ้มตอบรอยยิ้มซื่อๆนั่นอีกครั้ง แล้วเดินออกจากสวนไป

 

 

 

สัมภาษณ์รุ่นพี่ ชาย

ภูมิ วสันตนิรันดร์

สถานที่สัมภาษณ์ สวนพฤกษศาสตร์

เริ่มสัมภาษณ์ 10.15 น. สิ้นสุด 10.40 น.

 

 

 

.

.

.

 

 

 

10.45 น.

 

ฉันเดินเข้าไปในโรงอาหาร มีนักเรียนอยู่ในนี้พอสมควร ฉันมองหาคนที่อยู่คนเดียวและเป็นรุ่นพี่ผู้หญิง ไม่นานก็เจอ

 

ดูเหมือนพี่คนนี้จะเพิ่งเดินมาที่นี่เหมือนกัน ฉันเดินเข้าไปหาตอนที่พี่เค้านั่งลงที่ม้านั่งพอดี

 

"สวัสดีค่ะ"

 

ฉันเข้าไปทักพี่ผู้หญิงผมม้าผิวแทน ตากลมโตดูเป็นคนร่าเริง ซึ่งทักตอบพร้อมยิ้มให้แทบจะทันที

 

"สวัสดีจ้ะ สัมภาษณ์ใช่มั้ย"

 

"ค่ะ หนูชื่อเม่ยนะคะ ชื่อจริง เมธปิยา จันทราทิพย์ค่ะ"

 

"พี่ชื่อมินท์ ติชิลา ธาราประเสริฐจ้ะ"

 

จากการสัมภาษณ์พี่ภูมิมาแล้วทำให้ฉันรู้สึกว่าการสัมภาษณ์ง่ายขึ้น บวกกับบุคลิกของพี่มินท์ที่ดูร่าเริงฉันจึงรู้สึกเกร็งน้อยลง

 

ฉันนั่งลงอีกฝั่งของพี่มินท์ และเริ่มสัมภาษณ์โดยไม่รอให้รุ่นพี่เป็นฝ่ายถามก่อนอีก

 

"พี่เรียนสายอะไรเหรอคะ"

 

"ศิลป์-ญี่ปุ่นจ้ะ"

 

"พี่ชอบภาษาญี่ปุ่นเหรอคะ"

 

"อื้ม ส่วนใหญ่พี่ก็ชอบวิชาเกี่ยวกับภาษานี่ละ เรียนไปแล้วสนุกดี น้องเม่ยชอบเรียนวิชาอะไรเหรอ"

 

"คณิตศาสตร์ค่ะ พี่ชอบวิชานี้มั้ยคะ"

 

"แหะๆ ไม่ค่อยถูกกับคณิตอ่ะจ้ะ"

 

"อ่าค่ะ อืม..." ฉันนิ่งคิดคำถามสักพัก "แล้วพี่ชอบนักร้องคนไหนเหรอคะ"

 

ดูเหมือนฉันจะถามถูกคำถามพอดีนะ เพราะตากลมๆของพี่มินท์ดูเหมือนจะมีประกายวิ้งๆออกมาขณะตอบไปด้วย

 

"พัดชา เอนกอายุวัฒน์จ้ะ ชอบมากๆ"

 

 ตอบเต็มยศเลย พัดชา อเนกอายุวัฒน์ ฉันก็ไม่ค่อยจำชื่อพร้อมนามสกุลของนักร้องเท่าไหร่หรอกนะ แต่นักร้องที่ชื่อพัดชาคงมีคนเดียวละมั้ง

 

"พัดชา เอเอฟ2น่ะเหรอคะ"

 

"อื้อ!! น้องเม่ยดูเอเอฟหรือเปล่า"

 

"ไม่ได้ดูค่ะ ไม่ค่อยชอบดูโทรทัศน์ แต่หนูเคยฟังเพลงของพัดชานะคะ เสียงเพราะดี"

 

"ช่าย น่ารักด้วย"

 

เอ๊ะ เดี๋ยวสิ นี่ชักจะกลายเป็นการสัมภาษณ์เรื่องพัดชาไปแล้วนะนี่

 

"ค่ะ เอ้อ แล้วอยู่โรงเรียนนี้ สนุกมั้ยคะ"

 

พี่มินท์นิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนตอบอย่างร่าเริง

 

"อื้ม สนุกสิ" ตากลมโตของพี่มินท์มองไปรอบๆโรงอาหาร ก่อนกลับมาสบตากับฉันอีกครั้ง "ตอนแรกมาก็ไม่ได้รู้จักกันก่อนหรอก แต่สนิทกันเร็วมากเลย"

 

"ดีจังเลย" ฉันนึกถึงบุคลิกของตัวเอง ที่ทำให้ตอนม.ต้นที่ผ่านมาหาเพื่อนยาก "หวังว่าหนูจะหาเพื่อนได้เร็วนะคะ ไม่มีคนที่รู้จักมาสมัครเหมือนกัน"

 

"ต้องได้อยู่แล้วล่ะ สู้ๆ"

 

พี่มินท์ยิ้มให้อย่างสดใส ฉันยิ้มตอบ รอยยิ้มนั้นแทบจะทำให้ฉันมั่นใจขึ้นมาทันทีว่าจะต้องหาเพื่อนได้อย่างแน่นอน

 

"ขอบคุณค่ะ" ฉันเริ่มกวาดตามองโรงอาหารบ้าง "ที่นี่มีอาหารมังสวิรัติมั้ยคะ"

 

"อืม... พี่ก็ไม่แน่ใจนะ น้องเม่ยกินมังฯเหรอจ๊ะ"

 

"ค่ะ"

 

"รักษาสุขภาพดีเนอะ ที่นี่คง... ไม่มีมั้ง พี่ก็ไม่รู้ว่ามีคนกินหรือเปล่าอ่ะจ้ะ"

 

"ค่ะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ปกติจะเอามากินเอง แต่ลองถามดู"

 

"ทำอาหารเองด้วยเหรอจ๊ะ"

 

ฉันหัวเราะนิดหน่อยก่อนตอบ

 

"ไม่ใช่หรอกค่ะ หนูทำไม่เก่ง ปกติแม่ทำให้ค่ะ"

 

"อ๋อ อื้ม ดีนะ กับข้าวฝีมือแม่ อร่อยอยู่แล้วเนอะ"

 

"ค่ะ"

 

เกิดความเงียบสั้นๆ

 

ฉันกวาดตาไปรอบๆโรงอาหารอีกครั้ง มีนักเรียนอยู่ประปราย บางคนก็กำลังสัมภาษณ์กันอยู่ ชุดนักเรียนที่หลากลายมองแล้วก็เพลินตาดี และอาจเป็นเพราะเปลี่ยนจากยืนเป็นนั่ง ฉันจึงรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

 

ฉันกลับมาสบตากับรุ่นพี่ตรงหน้า

 

"ที่นี่น่าอยู่จังนะคะ"

 

"อื้ม อยู่แล้วจะชอบเลยละ"

 

พี่มินท์ยิ้มให้ฉันอีกครั้ง รอยยิ้มนั้นเหมือนจะให้กำลังใจไปด้วย ฉันยิ้มตอบ คิดว่าคงไม่มีอะไรจะสัมภาษณ์ต่อแล้วล่ะ

 

"พี่คะ หนูสัมภาษณ์แค่นี้แหละค่ะ วันนี้ขอบคุณมากนะคะ"

 

"อ้าว จบแล้วเหรอ โอเคจ้ะ แล้วมาเป็นรุ่นน้องพี่นะ"

 

"ค่ะ ขอบคุณค่า"

 

"จ้า"

 

พี่มินท์น่ารักจัง คุยด้วยง่ายแล้วก็ใจดีด้วย วันนี้เจอแต่รุ่นพี่ใจดีทั้งนั้นเลย

 

 

 

สัมภาษณ์รุ่นพี่ หญิง

ติชิลา ธาราประเสริฐ

สถานที่ โรงอาหาร

เริ่มสัมภาษณ์ 10.45 น. สิ้นสุด 11.01 น.

 

 

 

.

.

.

 

 

 

11.14 น.

 

ฉันเดินเข้าไปที่ห้องถ่ายเอกสาร เผื่อว่าจะมีอาจารย์อยู่แถวนั้น นั่นไง กะไม่ผิดเลยจริงๆ อาจารย์ผู้ชายตัวสูงมากๆ สูงสุดๆไปเลย กำลังเอากระดาษใส่เครื่องซีรอกซ์อยู่ แต่เป็นอาจารย์ที่แปลกดีนะ ใส่แว่นสีชาด้วย ฉันไม่เคยเห็นอาจารย์คนไหนใส่แว่นสีชาเลยสักคน

 

"สวัสดีค่ะ หนูขอสัมภาษณ์นิดนึงนะคะ"

 

อาจารย์หันมา ตาตี่ๆคู่นั้นมีแววอ่อนโยน ดีจัง เจอคนใจดีอีกคนแล้ว เอ้อ แต่เมื่อยคอเหมือนกันนะเนี่ย สูงมากเลย เวลาคุยต้องเงยหน้า

 

"ได้เลยครับ"

 

"อาจารย์สอนวิชาอะไรเหรอคะ"

 

"หา... เอ่อ... คือพี่ไม่ใช่อาจารย์นะ เป็นพนักงานซีรอกซ์เฉยๆ"

 

เพล้ง หน้าแตกซะแล้วฉัน ไม่ใช่อาจารย์หรอกเหรอเนี่ย เห็นท่าทางเหมือนอาจารย์ (หรือฉันคิดไปเองนะ) อายจัง...

 

"ขอโทษค่ะ เมื่อกี๊หนูก็นึกว่าเป็นอาจารย์..."

 

"ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องซีเรียส"

 

"ค่ะ เอ่อ พี่ชื่ออะไรเหรอคะ"

 

"แกล้วกล้า อนันตกาล ครับ เรียกพี่กล้าเฉยๆก็ได้"

 

แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ตายจริง ทำไมเข้ามาในห้องนี้รู้สึกตัวเองเอ๋อๆยังไงก็ไม่รู้

 

"หนูชื่อเม่ยนะคะ ชื่อจริงเมธปิยา จันทราทิพย์"

 

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

 

"ค่ะ... พี่กล้าทำงานหนักมั้ยคะในวันหนึ่งๆ"

 

"ก็แล้วแต่วันไหนงานเยอะงานน้อยนะ แต่ปกติก็ไม่หนักจนเหนื่อยอะไรมากมายหรอก"

 

"แล้วงานมีอะไรบ้างคะ"

 

"หลักๆก็ถ่ายเอกสาร เย็บเล่ม เย็บชีทเรียนให้อาจารย์ครับ ถ้าวันไหนยามลาพี่ก็ไปเป็นยามแทน"

 

ประโยคหลังพี่กล้าพูดกลั้วหัวเราะ ส่วนฉันทำตาโต แปลกจัง... เป็นยามแทนได้ด้วยแฮะ

 

"เป็นยามด้วยเหรอคะ"

 

"ครับ แต่ก็นานๆทีน่ะ ไม่บ่อยหรอก"

 

"อ่อ... ค่ะ"

 

ฉันมองไปรอบๆห้อง ก่อนจะมาหยุดสายตาไว้ที่เครื่องซีรอกซ์ และการดาษในมือพี่กล้า

 

"นี่รบกวนเวลาทำงานรึเปล่าคะ"

 

หลังจากพูดออกไปฉันก็นึกขึ้นได้ว่า คุยกันมาตั้งนานเพิ่งจะมาถามตอนนี้มันไม่แปลกๆไปหน่อยรึไงนะ... แต่พี่เค้าอาจจะเกรงใจ... อะไรแบบนั้น ก็ได้นี่

 

"ไม่หรอกครับ ฮะๆ"

 

พี่กล้าหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มทำให้ตาของพี่เค้าหยีลง ดูใจดีมากขึ้นไปอีก ฉันยิ้มอ่อนๆตอบ อืม... ฉันเชื่อนะ ไม่ได้ไปกวนเขาก็ดีแล้วล่ะ

 

"ค่ะ พี่กล้า งั้น...หนูสัมภาษณ์แค่นี้นะคะ"

 

"หือ... ไม่เป็นไรๆ พี่ไม่ได้ยุ่งอยู่หรอก จะถามแค่นี้เองเหรอ"

 

ฉันยิ้มให้พี่กล้า เพื่อแสดงให้เห็นว่าฉันก็ไม่ได้กังวลเรื่องนั้น

 

"เข้าใจค่ะ แต่สัมภาษณ์แค่นี้ก็พอแล้วล่ะค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"

 

"ไม่เป็นไรครับ ยินดี"

 

"ค่ะ สวัสดีค่ะ"

 

ฉันยกมือไหว้พี่กล้า หลังจากอีกฝ่ายรับไหว้ฉันก็เดินออกมา

 

คนซีรอกซ์ยังอัธยาศัยดีเลย ดีจัง วันนี้เจอแต่คนดีๆเนอะ

 

 

 

สัมภาษณ์ บุคลากรพิเศษ (พนักงานซีรอกซ์ แล้วก็ทำอะไรอีกหลายๆอย่าง)

แก้วกล้า อนันตกาล

สถานที่ ห้องถ่ายเอกสาร

เริ่มสัมภาษณ์ 11.14 น. สิ้นสุด 11.22 น.

 

 

 

.

.

.

 

 

 

11.25 น.

 

เหลือแต่อาจารย์แล้วสินะ...

 

ฉันเพิ่งออกมาจากห้องถ่ายเอกสาร มองซ้ายมองขวาพักหนึ่งก่อนตัดสินใจเดินไปทางซ้าย ถ้าจำไม่ผิดจากแผนที่ที่อ่านเมื่อเช้าตรงนี้คือ "สวนกลาง"

 

ที่ตรงนี้มีร่มเงาของตึกและต้นไม้ ทำให้อากาศค่อนข้างเย็นสบายกว่าที่อื่นที่ฉันเดินผ่านมา ฉันมองหาคนที่มีลักษณะน่าจะเป็นอาจารย์แล้วก็เห็น ผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตา ฉันว่าสวยเลยทีเดียว ที่สะดุดตาคือผม ยาวมาก ยาวกว่าฉันอีก แถมท่าทางยังสาวอยู่เลย เหมือนเด็กมหาลัยอะไรประมาณนั้นน่ะ

 

ฉันเดินเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น และยกมือไหว้

 

"สวัสดีค่ะ ขออนุญาตสัมภาษณ์นะคะ"

 

อาจารย์ (ฉันคิดว่าเป็นอาจารย์นะ) ยกมือรับไหว้ และยิ้มนิดๆก่อนตอบ

 

"ได้ค่ะ"

 

"หนูชื่อเมธปิยา จันทราทิพย์ ชื่อเล่นชื่อเม่ยค่ะ อาจารย์ชื่ออะไรเหรอคะ"

 

"ครูชื่อนัชชา อสรวิรุณจ้ะ เรียกครูนัชก็ได้"

 

เป็นอาจารย์จริงๆด้วย ดีนะหน้าไม่แตกอีกรอบ อาจารย์นัชชา... อาจารย์นัช... เรียกยังไงดีนะ

 

"ค่ะ อาจารย์สอนวิชาอะไรเหรอคะ"

 

"ศิลปะจ้ะ"

 

อาจารย์นัช (ฉันว่าเรียกอย่างนี้ดีกว่า) สอนศิลปะ! ดีจัง ท่าทางน่ารักแล้วก็ใจดีด้วย เจออาจารย์ศิลปะดีๆอีกคนแล้ว

 

"จริงเหรอคะ ดีจังเลย หนูชอบวิชาศิลปะค่ะ"

 

"จ้า ชอบสายไหนล่ะ วาดรูปหรือเปล่า"

 

"ค่ะ หนูชอบวาดรูป"

 

"ครูก็ถนัดวาดรูปจ้ะ"

 

ฉันรู้สึกว่าตัวเองช่างโชคดีอะไรอย่างนี้ ที่นี่ฉันคงได้เรียนศิลปะอย่างมีความสุขแน่ๆ

 

"อาจารย์คะ แล้วสอนที่นี่เป็นยังไงบ้างคะ"

 

"ก็สนุกดีจ้ะ เด็กๆน่ารักดี"

 

"แล้วเหนื่อยไหมคะ"

 

"ไม่เท่าไหร่หรอกจ้ะ ก็สบายๆ"

 

"อาจารย์เรียนจบทางด้านไหนเหรอคะ"

 

"วิจิตร์ศิลป์จ้ะ"

 

"อาจารย์อายุเท่าไหร่แล้วคะ"

 

ก่อนที่จะรู้ตัว ฉันก็เผลอหลุดปากถามคำถามนี้ไปจนได้ ซึ่งไม่ใช่นิสัยปกติของฉันที่จะหลุดปากอะไรแบบนี้ออกไป ยิ่งกับคนที่เพิ่งรู้จักแล้วด้วย

 

คงเพราะดีใจมากเกินไป...

 

แย่ละ อายุนี่เค้าห้ามถามกันไม่ใช่เหรอ...

 

"คิดว่าเท่าไหร่ล่ะจ๊ะ"

 

อาจารย์นัชยิ้มให้ฉัน รู้สึกไม่อยากตอบเลยแฮะ กลัวตอบผิด... ถ้าผิดแบบน้อยกว่าคงไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้ามากกว่าก็ไม่ดีใช่มั้ยล่ะ แต่ถ้าไม่ตอบก็คงไม่ดีสินะ ฉันนี่... ไม่น่าถามอะไรแบบนั้นกับผู้ใหญ่เลย

 

ดูจากหน้าตาท่าทาง ไม่น่าจะเกินยี่สิบห้า แต่ก็ไม่น่าต่ำกว่ายี่สิบ ถ้ามาเป็นครู ก็น่าจะมากกว่ายี่สิบสอง...

 

"เอ่อ... 24... หรือเปล่าคะ"

 

"ห่างไปปีเดียวจ้ะ"

 

อาจารย์ไม่ได้บอกว่าบวกหรือลบ ดูจากที่อาจารย์ยิ้ม... ฉันหวังว่าจะเป็นบวกนะ

 

"แหะๆ ค่ะ"

 

ความหวังที่จะได้สนิทกับอาจารย์ศิลปะเหมือนตอนม.ต้นชักจะเลือนราง ในเมื่อตอนสัมภาษณ์ฉันดันไปถามอะไรเสียมารยาทซะก่อนอย่างนี้ โธ่...

 

ฉันว่า.. ฉันพอแค่นี้ดีกว่า

 

" อาจารย์คะ งั้นหนูจบสัมภาษณ์แค่นี้นะคะ ขอบคุณค่ะ"

 

"จ้ะ ไม่เป็นไร รีบไปส่งเข้าล่ะ เดี๋ยวไม่ทัน"

 

"คะ ?"

 

"ข้อมูลสัมภาษณ์น่ะ เขาให้ส่งก่อนสิบเอ็ดโมงครึ่งไม่ใช่เหรอ"

 

"เอ๊ะ ไม่ใช่บ่ายสามเหรอคะ"

 

ฉันถามอย่างสงสัย บ่ายสามสิ... ฉันจำได้ว่าบ่ายสาม... แต่อาจารย์...

 

"เหรอจ๊ะ อ้าว ครูก็จำไม่ค่อยได้แล้วสิ แต่เอ... รู้สึกว่าจะเป็นสิบเอ็ดโมงนะ"

 

"แต่หนูจำได้ว่าตอนบ่ายสามนะคะ"

 

"เหรอจ๊ะ... สงสัยครูจะจำผิดมั้ง..."

 

อาจารย์ทำท่าคิด ฉันเริ่มคิดย้อนกลับไปเมื่อเช้า ตอนที่อ่านประกาศเรื่องเวลาที่ห้องธุรการ... เอ๊ะ... หรือว่าสิบเอ็ดโมงครึ่งนะ...

 

เริ่มไม่แน่ใจซะแล้วสิ ดูเวลาก่อนดีกว่า คงยังไม่เกินหรอกมั้ง

 

ฉันหยิบมือถือออกมาดูเวลา

 

11.34 น.

 

แย่แล้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

"อาจารย์คะ หนูขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณค่ะ"

 

ฉันพูดรัวแล้วรีบวิ่งออกมาทันที อาจดูเสียมารยาทไปหน่อย แต่เวลาเกินแล้ว!

 

จากสวนกลางที่อยู่ส่วนหลังโรงเรียนไปยังห้องธุรการที่อยู่ตรงส่วนหน้าของโรงเรียน ตลอดทางมีแต่คนมองเต็มไปหมด อาย... อายมาก... เด็กเก่าเด็กใหม่มองกันหมด

 

แต่ถ้าส่งไม่ทันจริงๆล่ะ

 

"หนูๆๆๆ รีบวิ่งไปไหน"

 

เสียงของใครบางคนเรียกฉันที่กำลังจะวิ่งเข้าไปในห้องธุรการ ฉันหันไปมอง ยามหน้าโรงเรียนนี่เอง ดูจากเครื่องแบบน่ะนะ

 

"สะ... ส่ง... ส่งใบ... สรุป... สะ... สัมภาษณ์ค่ะ"

 

ฉันพูดไปหอบไป เพราะวิ่งมา หวาย เกินมาตั้งสี่ห้านาที จะเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย

 

"โฮ้ยยย ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอกครับ เค้าให้ส่งตอนบ่ายๆไม่ใช่เหรอ"

 

"อ้าว แล้วไหน..."

 

อาจารย์ไมบอกว่า..

 

อ้าว...

 

แล้ว...

 

ฉันเบิ่งตาโต นึกถึงตอนที่วิ่งมา และสายตาของทุกคน (นึกแล้วก็อาย) ทั้งคนที่อยู่คนเดียว กับคนที่กำลังสัมภาษณ์...

 

สัมภาษณ์...

 

ก็ว่าอยู่...

 

ถ้าเค้าส่งกันหมดแล้วทำไมเมื่อกี๊วิ่งมายังมีคนยืนสัมภาษณ์กันอยู่เต็มเลยล่ะ

 

เมื่อไหร่กันนะที่ฉันเชื่อหมดใจเลยว่าส่งตอนสิบเอ็ดโมงขึ้นจริงๆ โอ๊ย... ทำไมไม่คิดก่อน แล้วอาจารย์นะอาจารย์

 

ช่างแกล้งกันได้ลงคอ...

 

 

 

สัมภาษณ์ อาจารย์ (สอนวิชาศิลปะ)

นัชชา อสรวิรุณ

สถานที่ สวนกลาง

เริ่มสัมภาษณ์ 11.25 น. สิ้นสุด 11.34 น.

 

 

 

.

.

.

 

 

 

เป็นสีสันส่งท้ายการสัมภาษณ์ได้สุดๆจริงๆ

 

ฉันคิดขณะบันทึกข้อมูลตอนสัมภาษณ์อาจารย์ลงไป แน่นอน เรื่องที่วิ่งมาฉันไปได้บันทึกลงไปหรอก

 

ยังไงก็ขอให้ผ่านแล้วกัน แต่ถ้าผ่านแล้ว...

 

คงอายไปอีกนานทีเดียว

 

 

 

----------------------------------------------