๐๔๘. [CS] HW501 ที่นั่งใหม่ของฉัน
posted on 17 May 2010 01:16 by charoite in CubicSchool
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการห้องเรียนจำลอง โรงเรียนลูกบาศก์
HW501 ที่นั่งใหม่ของฉัน
.
.
.
ในที่สุดพวกเราก็ขึ้นชั้นม.๕
อากาศในวันเปิดเทอมปีนี้ร้อนยิ่งกว่าปีที่แล้ว แต่ใบหน้าของเด็กรุ่นน้องกลับสดใสยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ที่แผดแสงใส่กลางหัวของฉันในขณะนี้ เห็นแล้วก็นึกถึงตัวเองเมื่อปีก่อน... ตอนนั้นฉันเป็นอย่างไรบ้างนะ
และที่เปลี่ยนไปจากปีที่แล้วแน่นอนคือที่นั่ง ฉันว่าก็แปลกดีที่ขึ้นชั้นใหม่แล้วยังไม่ให้พวกเราเลือกที่นั่งเอง แต่มันคงจะดีตรงที่ทำให้เราไม่แบ่งกันเป็นกลุ่มก้อนแล้วขลุกอยู่กับกลุ่มตัวเองจนเกินไป
คงจะลุ้นดีถ้าจะนึกถึงคนที่นั่งข้างๆคนใหม่... ที่ต้องให้อาจารย์ลิขิตมาให้ ใช่แล้วละ ปีนี้ไม่ต้องจับฉลากแล้ว แต่จะมีประกาศติดอยู่ที่หน้าห้องเองเลย
อืม... ฉันก็คิดว่าคงจะดีแหละ แต่คำถามประเภทที่ว่า 'จะเข้ากันได้มั้ย', 'ถ้าเป็นคนคุยไม่เก่งเหมือนกันจะทำยังไง' หรือ 'เค้าจะเบื่อหรือเปล่า' พวกนี้มันกำลังเดินพาเรทกันให้วุ่นอยู่้ในหัวฉันอย่างช่วยไม่ได้
ฉันพยายามสูดลมหายใจลึกๆ ไล่ความคิดกังวลออกไป ท่ามกลางแสงแดดที่แผดจ้าเสียจนน้ำตาคลอ ท้องฟ้าฤดูร้อนเป็นสีฟ้าสดยิ่งกว่าสีฟ้าใดๆกำลังโอบอุ้มโรงเรียนลูกบาศก์แห่งนี้
สีฟ้านั่นทำให้ฉันค่อยๆคลายความตื่นเต้นลงทีละนิด
การประกาศที่หน้าเสาธงจบลง ก่อนที่พวกเราม.๕จะเดินเรียงแถวตรงไปยังห้องเรียน เป็นห้องใหม่ที่เราจะอยู่ด้วยกันไปอีกหนึ่งปีการศึกษา
ขณะที่กำลังเดินขึ้นบันไดอาคาร๔ โชโกะที่เข้าแถวอยู่ด้านหน้าฉันก็หันมา
"ถ้าได้นั่งด้วยกันอีกก็คงดีสินะ"
ฉันยิ้มตอบรอยยิ้มสดใสของเธอ ซึ่งไม่ว่าจะตอนนี้หรือปีที่แล้วก็ยังคงเหมือนเดิม
โชโกะเป็นเพื่อนที่ดี ปีที่แล้วฉันนั่งข้างเธอ และความร่าเริงของเธอทำให้เราสนิทกันไม่ยาก
แน่นอนว่าถ้าได้นั่งกับเธอเหมือนเดิมเป็นเรื่องดี แต่เมื่อเห็นกระดาษสีขาวที่มีรายชื่อพร้อมผังที่นั่งเป็นระเบียบ เสียงหัวใจของฉันก็เริ่มดังขึ้น มันเป็นเสียงของความตื่นเต้นที่เรากำลังจะได้รู้สิ่งที่เราไม่รู้มาก่อน และถึงจุดนี้ฉันก็เชื่ออย่างแทบสนิทใจว่าการเปลี่ยนที่นั่งใหม่ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย
ฉันยังคงเลี่ยงที่จะเข้าไปมุงดูกับเพื่อนๆแต่ปล่อยให้คนบางเสียก่อนจึงเข้าไปชะเง้อดู สิ่งที่ได้เห็นทำให้กล้ามเนื้อที่เกร็งเครียดด้วยความตื่นเต้นคลายตัวลง ฉันถอนใจเบาๆอย่างโล่งอกกับกระดาษแผ่นนั้นและเกือบจะยิ้มออกมา
โล่งใจที่ได้รู้ว่าเพื่อนที่นั่งข้างๆเป็นคนที่รู้จักมาก่อน คุยกันไม่ยากถึงอีกฝ่ายจะไม่ได้คุยเก่งหรือร่าเริงอยู่เป็นนิตย์
ฉันเดินเข้าไปในห้องเรียน ที่แทบไม่มีอะไรต่างไปจากห้องเดิมตอนม.๔
ฉันเลือกที่จะกวาดตามองใ้ห้ทั่วๆก่อน โดยเฉพาะรอบๆที่นั่งของฉัน
ข้างหน้าดูมีชีวิตชีวากันดีจัง ข้างหน้าของฉันเป็นรัมละ เธอตาเหมือนแมวเลย หวังว่าปีนี้จะได้คุยกันเยอะขึ้นนะ
ข้างๆรัมก็เป็นโบว์ ซึ่งกำลังหันไปทักติน เพื่อนที่ตายิ้มอยู่เสมอ ถัดจากนั้นคือพันช์ที่เงียบๆแต่เป็นมิตร
ฉันเหลียวมองมาทางซ้ายนิดหน่อยและหันกลับไปแทบจะทันทีที่เห็นสายตาขุ่นขวางของไวท์ เขามักจะทำหน้าแบบนี้เสมอแต่พอหันไปสบกันพอดีเลยอดตกใจไม่ได้ อดสังเกตตั้งโก๋ไปด้วยเลย
ริมหน้าต่างแถวสองเป็น... วี กับ รุจ รู้สึกว่ารุจมาอยู่กับวีแล้วดูเด็กลงไปอีกยังไงไม่รู้นะ
และถัดมาจากนั้น...
ที่นั่งข้างฉันมีคนนั่งอยู่แล้ว ขณะที่ฉันวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ เธอเงยหน้าขึ้นจากสมุดเล่มบางๆที่อยู่ในมือแล้วหันมามองฉัน หางเปียยาวไหวเบาๆอยู่บนหลัง ดวงตาโตสีเข้มหรี่เป็นเส้นโค้งสวยขณะแย้มยิ้มบาง
ฉันตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
'ฝากตัวด้วยล่ะ ราตรีมณี'
.
.
.
Fin.
------------------------------------------------------------
สรุป
+ เปิดเทอมม.๕ เม่ยค่อนข้างกังวลและตื่นเต้บกับที่นั่งใหม่ และเพื่อนคนใหม่
+ คิดว่าได้นั่งกับโชโกะเหมือนเดิมก็คงดี แต่ก็อยากลองนั่งกับเพื่อนใหม่ๆอยู่ลึกๆเหมือนกัน
+ ได้นั่งข้างตรี
+ โล่งอก เพราะอยู่สายรหัสเดียวกันมาก่อน จึงคิดว่าคงสนิทกันได้ง่าย
------------------------------------------------------------
เป็นเอนทรีคิวบิกที่เขียนได้เร็วที่สุดเท่าที่เคยทำมาค่ะ (หรือเพราะมันสั้นกันนะ)
เข้าบล็อกโรงเรียนเจอเอนทรีที่นั่งใหม่ปุ๊บเขียนปั๊บ
แต่ก็เขียนเอาตอนดึก (เช้า?) แล้ว ถ้ามีคำผิดตรงไหนก็ท้วงติงมาได้นะคะ ยินดีมากๆ
ไม่ได้ทรงนาน แต่แปลกที่ลื่นเสียมากกว่าเมื่อก่อนอีก
เอ๊ะ หรือเรามึนไปเองนะ ? (ตอนนี้ตาเริ่มพร่าละ ฮา)
ยังไงก็ฝากเม่ยด้วยนะคะปีนี้
EDIT* เห็นเมนท์ #1 แล้วนึกขึ้นมาได้
ปีนี้เม่ยจะเป็นสาววายเต็มตัวแล้วสินะ คึหึหึหึ
ปล. ปั่นดีบี~